Zakres prawa sąsiedzkiego radzi adwokat Poznań

Właściciel może korzystać z rzeczy i rozporządzać rzeczą w granicach określonych przez ustawy. Wśród zawartych w Kodeksie cywilnym ograniczeń ustawowych znajdujemy zaś przede wszystkim przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego. Przez prawo sąsiedzkie rozumie się tradycyjnie zespół tych przepisów prawa cywilnego, które regulują problematykę treści i wykonywania własności nieruchomości w stosunkach sąsiedzkich. Zadaniem prawa sąsiedzkiego jest zapobieganie konfliktom rodzącym się na tle sąsiedztwa nieruchomości. Ustawodawca usiłuje też metodą „złotego środka” godzić sprzeczne – w ich indywidualistycznym wymiarze – interesy poszczególnych właścicieli adwokat Poznań. Przepisy prawa sąsiedzkiego nakładają więc na sąsiadów we wzajemnym interesie szereg obowiązków i ograniczeń (por. T. Dybowski, Ochrona własności w polskim prawie cywilnym. Rei vindicatio – actio negatoria, Warszawa 1969, s. 64-65; J.St. Piątowski (w:) System prawa cywilnego, red. W. Czachórski, t. II, Prawo własności inne prawa rzeczowe, red. tomu J. Ignatowicz, Ossolineum 1977, s. 116-117; W.J. Katner, Ochrona własności nieruchomości przed naruszeniami pośrednimi, Warszawa 1982, s. 51-52).

Zasadniczo ingerencja prawa sąsiedzkiego dotyczy „nieruchomości sąsiadujących”, graniczących ze sobą

Wynika to niezbicie z hipotezy właściwych przepisów prawa sąsiedzkiego. Wszelako norma art. 144 k.c., zawierająca ograniczenia dopuszczalności immisji w stosunkach sąsiedzkich, obejmuje swym zasięgiem szerszy krąg „nieruchomości sąsiednich”, nawet nie pozostających ze sobą w bezpośredniej styczności granicznej. Tutaj bowiem należy uwzględniać rzeczywisty, szerszy zakres zakłóceń. W przypadku służebności drogi koniecznej właściwe przepisy prawa sąsiedzkiego (art. 145 i 146 k.c.) adwokat Poznań dotyczą w pierwszym rzędzie nieruchomości sąsiadujących, ponadto zaś kolejnych w szeregu nieruchomości sąsiednich. W przeważającej mierze przepisy prawa sąsiedzkiego dotyczą „nieruchomości gruntowych” (art. 148-154 k.c.). W pozostałych przypadkach posługuje się ustawodawca ogólniejszym pojęciem „nieruchomości”. Nie wykluczono tu zatem nieruchomości budynkowych i nieruchomości lokalowych (por. J.St. Piątowski (w:) System…, s. 119; W.J. Katner, Ochrona…, s. 58-59). Bez wątpienia powszechne zastosowanie wobec nieruchomości budynkowych i lokalowych (oprócz nieruchomości gruntowych) znajduje norma art. 144 k.c., dotycząca ograniczenia immisji. Niewykluczone, wszakże ograniczone w praktyce, jest stosowanie wobec nieruchomości budynkowych i lokalowych (dla tych nieruchomości) przepisów o służebności drogi koniecznej (art. 145-146 k.c.). Częściej prawnik Poznań bowiem zachodzą przesłanki ustanowienia drogi koniecznej dla potrzeb nieruchomości gruntowej.
Wreszcie, bez żadnych ograniczeń właściciele nieruchomości budynkowych (i lokalowych) mogą korzystać z normy art. 147 kodeksu zakazującej właścicielowi robót ziemnych grożących nieruchomościom sąsiednim utratą oparcia.

Przepisy prawa sąsiedzkiego normują stosunki między właścicielami nieruchomości prawnik Poznań.

Jednakże „trzeba je odpowiednio odnieść do stosunków między właścicielami a innymi osobami uprawnionymi rzeczowo (…) oraz między tymi osobami. W pewnych sytuacjach dotyczą one stosunków między właścicielami a osobami uprawnionymi obligacyjnie oraz między tymi osobami, np. między najemcami lokalu użytkowego i mieszkania w tym samym budynku.” (zob. W.J. Katner, Ochrona…, s. 62); o szczegółach później, przy poszczególnych instytucjach prawa sąsiedzkiego. Wiadomo już, że zabronione jest zakłócanie korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę wynikającą ze „społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości” oraz „stosunków miejscowych”. Zatem oba te zespolone czynniki wyznaczają granicę dopuszczalnych immisji. Dodajmy, że chodzi tu o miarę obiektywną, wolną od subiektywnych odczuć sąsiadów (por. T. Dybowski, Ochrona…, s. 324; W.J. Katner, Ochrona…, s. 74; S. Rudnicki, Sąsiedztwo…, s. 24). Przy ustalaniu przeciętnej miary należy uwzględniać społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznającej zakłóceń. Trzeba więc przyznać, że „dopuszczalne są tylko takie zakłócenia, które: a) wynikają z normalnej eksploatacji nieruchomości, na której umiejscowione jest źródło zakłóceń, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem, i b) nie naruszają normalnej eksploatacji nieruchomości doznającej zakłóceń zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem” (zob. T. Dybowski, Ochrona…, s. 324) kancelaria Poznaniu.

Społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości wynika z jej charakteru.

Zasadniczo jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 11 ust. 1 u.z.p.). Z braku planu, inwestycyjne przeznaczenie gruntu może jeszcze określać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 40 ust. 1 in fine u.z.p.). W końcu zaś należy uwzględniać bieżący sposób korzystania z nieruchomości, zgodny z jej przyrodniczymi właściwościami. Kancelaria Poznaniu równocześnie przeciętną miarę dopuszczalnych zakłóceń wyznaczają stosunki miejscowe. To elastyczne kryterium pozwala brać pod uwagę wiele różnorodnych okoliczności towarzyszących immisjom, z uwzględnieniem funkcji miejsca i czasu następujących zakłóceń. W pierwszym rzędzie trzeba też uwzględniać miejsce położenia nieruchomości; tak nieruchomości emitującej zakłócenia, jak też nieruchomości doznających zakłóceń. Należy w związku z tym rozpatrywać problem rodzaju miejscowości i gęstości zaludnienia (miasto, określona dzielnica miasta, wieś, tereny rekreacyjne, prawnik Poznań miejscowość uzdrowiskowa), stopnia degradacji środowiska i skażenia przyrody itp.
Generalnie więc, przy łącznym uwzględnieniu społeczno-gospodarczego adwokat Poznań przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, zakazane jest dokonywanie immisji ponad przeciętną miarę. Oczywiście „okoliczności decydujące o przeciętnej mierze zakłóceń mają z natury swojej charakter zmienny, zależny od rozmaitych czynników. Ten sam efekt konkretnego działania może być w określonych okolicznościach uznany za przekroczenie przeciętnej miary, a w innych za mieszczący się w dopuszczalnych granicach (zob. S. Rudnicki, Sąsiedztwo…, s. 25).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *